Polska Organizacja Turystyczna (POT) została powołana do życia na mocy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o Polskiej Organizacji Turystycznej. Od początku prowadzenia działalności, tj. od 1 stycznia 2000 roku, jest jednostką podległą ministrowi właściwemu do spraw turystyki.

W ramach struktury POT działalność prowadzą ponadto regionalne oraz lokalne organizacje turystyczne. Pierwsze obejmują swoim zasięgiem obszar województw. W każdym z nich znajduje się po jednym oddziale regionalnym. Organizacje lokalne działają z kolei na bardzo niewielkim terenie, zwykle jest to obszar poszczególnych gmin.

Polska Organizacja Turystyczna działa we współpracy z organami rządowymi i samorządowymi, Polską izbą Turystyczną oraz pozostałymi organizacjami i stowarzyszeniami z dziedziny turystyki.

Zasadniczym celem POT jest promowanie Polski jako miejsca atrakcyjnego pod względem turystycznym oraz ukazywanie jej dziedzictwa kulturowego. Podejmuje działania prowadzące do umacniania wizerunku nowoczesnego kraju o silnej tożsamości narodowej. Propaguje ponadto bogactwo środowiska naturalnego wielu regionów kraju. Prowadzona od 2010 roku kampania zatytułowana „Promujmy Polskę Razem” pozwala organizacji realizować założone cele w aż 14 krajach na całym świecie.

Działalność Polskiej Organizacji Turystycznej wpierana jest – przyznawaną każdego roku – dotacją z części nr 36 budżetu państwa: Turystyka. W roku 2015 POT otrzymała kwotę 39 mln złotych.

POT organizuje targi i wystawy turystyczne, inicjuje i wspomaga plany rozwoju oraz modernizacji infrastruktury służącej turystyce. Przygotowuje seminaria poświęcone tematyce turystycznej, a także rozpowszechnia materiały promocyjne. Podejmuje szeroko zakrojone działania zmierzające do zwiększenia obecności naszego kraju w zagranicznych mediach. Angażuje się ponadto w rozmaite programy, jak chociażby program Ambasadorów Kongresów Polskich. Angażuje on znane osobistości, naukowców i przedsiębiorców z różnych krajów do udziału w międzynarodowych konferencjach.

Wszystkie działania Polskiej Organizacji Turystycznej skoordynowane są z planem poprawy wizerunku naszego kraju w pozostałych krajach UE.

Artykuł Polska Organizacja Turystyczna pochodzi z serwisu Wycieczki zagraniczne.

fot. Santiago Cornejo/bigstockphoto.com

Agencja turystyczna jest przedsiębiorstwem zajmującym się stałym pośredniczeniem w zawieraniu umów dotyczących świadczenia usług związanych z turystyką, wypoczynkiem i rekreacją, między konsumentami a organizatorami turystycznymi, w zamian za określoną prowizję. Współpracując z touroperatorami, odpowiada ona wyłącznie za sprzedaż ich ofert – sama nie organizuje żadnej formy wypoczynku.

Zgodnie z ustawą o usługach turystycznych*, osoba zakładająca agencję turystyczną (agent turystyczny), nie musi rejestrować działalności w tak zwanym rejestrze działalności regulowanej, w tym przypadku w rejestrze organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, prowadzonym przez właściwego marszałka województwa. Nie musi również posiadać dodatkowych pozwoleń, ani ubezpieczenia – agencja działa zawsze w imieniu organizatora wypoczynku, i nie ponosi odpowiedzialności za niezgodne z umową wykonanie usługi.

Jak wskazuje ustawa, obowiązkiem agencji turystycznej jest wykonywanie czynności jedynie na rzecz organizatora turystyki, figurującego we wspomnianym już rejestrze OTiPT, wskazywanie w umowach z klientami organizatora wybranej przez nich opcji wypoczynku oraz działania w oparciu o ważną umowę agencyjną. Podstawą jej działalności jest zatem umowa z wybranym organizatorem turystyki na sprzedaż oferowanych przez niego usług, określająca jednocześnie sposoby płatności, wymagania co do systemu rezerwacji wypoczynku oraz wysokości prowizji otrzymywanej przez agencję.

Rozpoczynając współpracę z (najlepiej znanymi) organizatorami, należy sprawdzić posiadane przez nich umowy gwarancji bankowych lub ubezpieczeniowych, albo ubezpieczenia na rzecz klienta. Warto również dokładnie zapoznać się z ich ofertami i standardami wykonywania usług. Na podstawie ich ofert oraz zapotrzebowania rynku, na którym agencja będzie działać, dobrze ustalić zakres prowadzonej przez nią działalności, obejmujący na przykład wczasy krajowe i zagraniczne dla rodzin i osób indywidualnych, wycieczki zagraniczne, wycieczki szkolne, imprezy integracyjne dla firm, szkolenia i konferencje oraz sprzedaż biletów autokarowych i lotniczych.

Podstawą funkcjonowania agencji turystycznej są klienci, chcący skorzystać z jej usług. Z tego względu, należy dobrze wybrać lokalizację jej siedziby. Powinien to być lokal znajdujący się w uczęszczanym miejscu – na przykład w centrum handlowym, posiadający duże witryny umożliwiające ekspozycję ofert wyjazdowych. Dysponowanie odpowiednim biurem, obok posiadania określonego systemu rezerwacyjnego, jest zresztą częstym warunkiem współpracy, stawianym przez biura turystyczne, organizujące wypoczynek.

Jak w przypadku każdej działalności gospodarczej, planując założenie agencji turystycznej należy: wybrać odpowiednią formę prawną, np. jednoosobową działalność gospodarczą, spółkę osobową lub kapitałową (decyzja wyboru konkretnej należy do przedsiębiorcy), zarejestrować firmę w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – w tym określić rodzaj działalności w oparciu o Polską Klasyfikację Działalności (PKD), dokonać wpisu do Rejestru Gospodarki Narodowej (REGON) i uzyskać numer NIP, zgłosić siebie i (jeśli zatrudniamy) pracowników do ubezpieczenia społecznego, a także dokonać formalności związanych z obowiązkami podatkowymi.
*Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku o usługach turystycznych (Dz.U. 1997 Nr 133 poz. 884 z późn. zm.).

Artykuł Czym zajmuje się agencja turystyczna? pochodzi z serwisu Wycieczki zagraniczne.

fot. Nosnibor137/bigstockphoto.com

Uprawnienia opiekuna/wychowawcy kolonii regulowane są przez Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 stycznia 1997 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania i nadzorowania.

Dnia 30 stycznia 2015 roku zaczęło obowiązywać Rozporządzenie MEN z dnia 16 stycznia 2015 roku zmieniające powyższe rozporządzenie. W § 12. omawianego aktu prawnego zostały opisane kryteria, jakie musi spełniać wychowawca w placówkach wypoczynku. Zgodnie z jego zapisami osoba taka:

• musi mieć ukończone 18 lat i posiadać co najmniej średnie wykształcenie,
• jest zobowiązana do odbycia kursu na wychowawcę wypoczynku i zdania egzaminu,
• nie może być karana.

Warto zaznaczyć, że warunek posiadania wykształcenia co najmniej średniego, nie dotyczy instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika, pełniących funkcję wychowawcy w formach wypoczynku prowadzonych przez organizacje harcerskie (§ 12 ust. 1a.).

Kurs na wychowawcę wypoczynku obejmuje 36 godzin, z czego:

• 26 godzin to wykłady i zajęcia praktyczne,
• 9 godzin to zajęcia praktyczne,
• 1 godzina wykładów.

Należy zaznaczyć, że ukończenie kursu na wychowawcę wypoczynku nie dotyczy nauczycieli, instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika, przodowników turystyki kwalifikowanej, instruktorów Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego oraz trenerów i instruktorów sportu (§ 12 ust. 1b.)

Program kursu, który daje uprawnienia do pełnienia funkcji wychowawcy wypoczynku obejmuje 9 następujących bloków tematycznych:

• Organizacja wypoczynku dla dzieci i młodzieży,
• Organizacja zajęć w czasie trwania wypoczynku,
• Planowanie pracy opiekuńczej, wychowawczej i edukacyjnej,
• Ruch i rekreacja,
• Turystyka i krajoznawstwo,
• Zajęcia kulturalno-oświatowe,
• Zajęcia praktyczno-techniczne,
• Prace społecznie użyteczne,
• Bezpieczeństwo życia i zdrowia uczestników wypoczynku.

Niezbędne do uzyskania uprawnień opiekuna kolonii jest zdanie egzaminu sprawdzającego wiedzę i umiejętności zdobyte podczas kursu. Pozytywny wynik upoważnia do otrzymania Zaświadczenia o ukończeniu kursu na wychowawcę wypoczynku.

Kursy dające uprawnienia mogą być realizowane przez placówki doskonalenia nauczycieli. Za zgoda kuratora oświaty i pod jego nadzorem również przez osoby prawne, instytucje rynku pracy (o których mowa w art. 68a ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, oraz osoby fizyczne.

Artykuł Uprawnienia opiekuna kolonii pochodzi z serwisu Wycieczki zagraniczne.

Rezydent turystyczny często myli się nam z pilotem wycieczek, choć w rzeczywistości są to dwa różne zawody. Czym dokładnie zajmuje się rezydent turystyczny, jaki jest zakres jego obowiązków – o tym poniżej.

Rezydent turystyczny jest pracownikiem biura podróży, który przez przynajmniej kilka miesięcy przebywa w danej miejscowości będącej kierunkiem destynacji wycieczki. Dzięki przebywaniu przez większość czasu w danym rejonie, jest on doskonale zorientowany we wszystkich procedurach, a także zna pracowników hoteli, restauracji czy też innych instytucji, z którymi współpracuje. Biura najchętniej zatrudniają na tym stanowisku studentów, gdyż szczyt sezonu letniego przypada na czerwiec-wrzesień, czyli czas odpoczynku braci studenckiej. Są jednak miejsca, gdzie rezydenci pracują przez cały rok (Maroko, Egipt, Tunezja).

Specyfika zawodu rezydenta turystycznego polega na tym, że jest on potrzebny głównie podczas wypoczynku pobytowego, czyli tam, gdzie turyści przyjeżdżają poleniuchować na egzotycznej plaży. Pilot natomiast pracuje w czasie wycieczek objazdowych, podczas których turysta przede wszystkim zwiedza.

Podstawowymi zadaniami należącymi do rezydenta turystycznego są: opieka nad turystami, ich odbiór z lotniska, zakwaterowanie w hotelu, udzielanie informacji na temat ich pobytu w danym miejscu, odwiezienie na lotnisko, pożegnanie w imieniu biura podróży, pełnienie w hotelu dyżurów nocnych na wypadek potrzebowania przez turystów pomocy, rezerwacja miejsc noclegowych oraz potrzebnych biletów, organizowanie posiłków, wynajęcie przewodników, dbanie o wszelkie sprawy formalne, czasem – sprzedaż wycieczek fakultatywnych. Jest on szczególnie ważny podczas jakichkolwiek sytuacji awaryjnych, łagodzi wówczas konflikty i udziela turystom pomocy w kontakcie ze służbą zdrowia.

Zanim ktoś zdecyduje się wykonywać ten zawód musi posiadać takie cechy jak: odporność na stres, a także dużo empatii, cierpliwości i wyrozumiałości, dobrą znajomość realiów danego kraju, łatwość nawiązywania kontaktów z ludźmi, znajomość przynajmniej jednego obcego języka, wiedzę z geografii i historii oraz umiejętność opowiadania czy wystąpień publicznych. W ramach tego zawodu wchodzi planowanie i organizacja programu zwiedzania grup zorganizowanych, zapewnianie atrakcji dla turystów, załatwianie ubezpieczenia oraz biletów wstępu do zwiedzanych miejsc. Dzięki pracy rezydenta każdy turysta powinien czuć się jak w domu, na tyle, na ile jest to możliwe za granicą.

Do wykonywania tego zawodu nie jest potrzebne specjalne wykształcenie, najczęściej wystarczy kurs pilota wycieczek, trwający zwykle 3 miesiące i zakończony egzaminem organizowanym przez wojewodę. Początkowo pracuje się w placówce danego biura podróży, a po kilku latach można już liczyć na zakwalifikowanie wewnętrzne do pracy na placówce za granicą.

Średnia pensja rezydenta turystycznego wynosi 1000 euro. Dodatkowo pracodawca zapewnia darmowy przelot, ubezpieczenie i zakwaterowanie.

Artykuł Rezydent turystyczny pochodzi z serwisu Wycieczki zagraniczne.

Zawód pilota wycieczek jest jednym z zawodów, który został zderegulowany w 2014 roku, co miało ułatwić dostęp do jego wykonywania. Obecnie więc aby zostać pilotem nie trzeba ukończyć specjalistycznego kursu ani też posiadać legitymacji zawodowej.

Jednak nowe przepisy spowodowały spadek jakości wiedzy i umiejętności posiadanych przez pilotów wycieczek, gdyż nie są one weryfikowane, co z kolei skutkuje niechęcią pracodawców do zatrudniania osób, które zawód wykonują w oparciu o te właśnie nowe przepisy. Preferują oni zatrudnianie pilotów, którzy swoje predyspozycje do wykonywania zawodu udowodnili zdając pozytywnie egzamin jeszcze przed deregulacją. W związku z tym osoby, które miały na zmianach skorzystać, mają faktyczny problem ze znalezieniem zatrudnienia.

W odpowiedzi na tę sytuację Polska Izba Turystyki zdecydowała się na przygotowanie projektu certyfikacji osób, które chcą ubiegać się o pracę na stanowisku pilota wycieczek. Ma to na celu wsparcie pracodawców w weryfikacji wiedzy i umiejętności kandydatów, a także ustandaryzowanie wymagań na to stanowisko oraz ujednolicenie systemu egzaminowania kandydatów. PIT stworzyła więc profil kompetencyjny, w którym określono zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do wykonywania zawodu. Proces certyfikacji odbywał się będzie w oparciu o założenia profilu, a także o pytania i ćwiczenia, które będą sprawdzały wiedzę praktyczną, w tym umiejętność wygłaszania komunikatów, rozmowy z klientem, radzenie sobie z sytuacjami problemowymi, prowadzenie fragmentów trasy wycieczki itp.

Po pozytywnym przejściu przez etapy certyfikacji oraz ich ocenie przez komisję egzaminacyjną, kandydat uzyska certyfikat PIT, który będzie potwierdzeniem jego kompetencji do wykonywania zawodu. Ponadto przyszły pilot otrzyma identyfikator, który potwierdzi posiadanie przez niego wiedzy i umiejętności zgodnych ze standardami jakości PIT, a jego wizytówka pojawi się w Bazie Kadr Turystyki, dostępnej na stronie Polskiej Izby Turystyki, z której korzystają organizatorzy turystki szukający wykwalifikowanych pracowników. Dla pracodawców będzie to dużym ułatwieniem i przyspieszeniem procesu rekrutacji, a także wpłynie na podniesie jakość świadczonych przez nich usług.

Aktualnie PIT prowadzi rekrutację na członków komisji egzaminacyjnej, która powinna cechować się dużą wiedzą fachową, doświadczeniem, a także obiektywizmem w wydawanych ocenach. Po zakończeniu procesu egzaminatorzy zostaną przygotowani do sprawowania swoich funkcji na specjalnie do tego zorganizowanych warsztatach. Ponadto Polska Izba Turystyki poszukuje również partnerów projektu wśród uczelni i organizatorów kursów dla kandydatów na pilotów wycieczek. Pierwsze egzaminy dla kandydatów planowane są na koniec bieżącego roku.

Artykuł Certyfikacja pilotów wycieczek przez Polską Izbę Turystyki pochodzi z serwisu Wycieczki zagraniczne.

Lato to pora roku wyczekiwana przez wszystkich pracowników sezonowych. Coraz popularniejszym źródłem dodatkowego dochodu podczas sezonu wakacyjnego jest zatrudnienie się jako wychowawca kolonijny. Zapotrzebowanie na tego typu profesję jest duże, dlatego też o pracę nie jest trudno.

Nie każdy może jednak być wychowawcą na koloniach. Konieczne jest spełnienie kilku warunków, by móc pracować z młodzieżą. Najważniejszym aspektem w przypadku wychowawcy kolonijnego jest przygotowanie pedagogiczne. Jest to wymóg bezwzględny, co sprawia że na koloniach dziećmi i młodzieżą najczęściej opiekują się czynni zawodowo nauczyciele, którzy w okresie wakacji i tak mają przerwę od prowadzenia lekcji w szkołach. Ponadto dopuszczalne jest, by wychowawcą na koloniach został instruktor harcerstwa, wykwalifikowany pilot wycieczki lub przewodnik górski.

Uprawnienia pedagogiczne zapewnią również wyższe studia pedagogiczne lub ukończeniu kolegium nauczycielskiego. W innym wypadku, osoba która pretenduje do objęcia stanowiska wychowawcy na koloniach, zanim otrzyma pracę, musi zdać kurs instruktorski dla kandydatów na wychowawców i opiekunów wycieczek. Tego typu szkolenia organizowane są przez ośrodki doskonalenia nauczycieli oraz specjalne firmy szkoleniowe. Taki kurs można również ukończyć zdalnie, przez internet. Po odbyciu szkolenia otrzymuje się stosowny certyfikat, uprawniający do pracy na koloniach. Kurs oczywiście jest odpłatny.

• Wakacyjna praca na obozie młodzieżowym obwarowana jest także wymogiem pełnoletności.
• Wychowawca na koloniach musi również posiadać przynajmniej średnie wykształcenie.
• Ponadto przed rozpoczęciem pracy należy wykonać wymagane badania lekarskie, wykluczające przeciwwskazania do tego typu stanowiska.
• Najważniejszym obowiązkiem wychowawcy jest czuwanie nad bezpieczeństwem podopiecznych, dlatego dobre zdrowie jest w tym wypadku szczególnie ważne.
• Poza tym wychowawca powinien aktywizować dzieci i młodzież do wspólnej zabawy, organizując im rozwijające i ciekawe zajęcia edukacyjne oraz sportowe.

Dobry wychowawca na koloniach charakteryzuje się troskliwością, odpowiedzialnością, empatią i zaradnością. Umie nawiązać kontakt z młodzieżą, ale jednocześnie jest osobą wymagającą, z której zdaniem liczą się inni. Z góry ustalony porządek oraz dyscyplina zapewniają wszystkim przyjemny oraz bezpieczny pobyt na koloniach. Praca wychowawcy nie należy do łatwych, pracuje się bowiem przez całą dobę. Nie jest również wysoko płatna. Standardowo za dwutygodniowy turnus otrzymuje się 500 zł, z czego zakwaterowanie i wyżywienie jest już zapewnione.

Artykuł Jak zdobyć uprawnienia wychowawcy kolonii? pochodzi z serwisu Wycieczki zagraniczne.

Agent turystyczny to przedsiębiorca, który pośredniczy w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych pomiędzy klientami a biurami turystycznymi, posiadającymi zezwolenia w kraju i wpisanymi do rejestru. Najprościej rzecz ujmując, agent turystyczny to sprzedawca oferujący usługi biura podróży. Za pośredniczenie w zakupie (zawarcie umowy) otrzymuje on prowizję od usługodawcy bądź turoperatora. Wynagrodzenie agenta turystycznego wliczone jest w cenę wycieczki lub innej usługi.

Czym oprócz pośrednictwa w zawieraniu umów zajmuje się agent turystyczny?

• zbiera wszelkie informacje o dostępności, kosztach, rodzajach transportu oraz zakwaterowaniu,
• ustala, koordynuje i nadzoruje realizacje handlowe oraz eksploatacyjne w myśl zasad obsługi turystycznej i w celu uzyskania maksymalnych efektów finansowych oraz społecznych przedsiębiorstwa, które reprezentuje,
• zbiera, a następnie selekcjonuje oferty usługodawców, kierując je potem na rynek,
• analizuje rynek turystyczny oraz zgodnie z prognozami przekazuje do sprzedaży wszelkie imprezy turystyczne i paraturystyczne,
• bada popyt, kreując następnie podaż usług turystycznych dla klientów krajowych oraz zagranicznych,
• zleca nadzór nad realizacją imprez turystycznych bądź paraturystycznych pilotom, przewodnikom albo przedstawicielom organizatora,
• promuje różne formy usług turystycznych i przygotowuje umowy oraz kontrakty.

Praca agenta turystycznego wymaga posiadania takich cech jak dobry kontakt z ludźmi, wysoka kultura osobista, umiejętności w prowadzeniu negocjacji i szerokie zainteresowania. Ważnym elementem tej pracy są również: przeprowadzanie kalkulacji, obsługa komputera i obeznanie z podstawami rachunkowości czy analizy rynków.

Niezbędne w zawodzie agenta turystycznego jest także posiadanie średniego lub wyższego wykształcenia oraz bardzo dobra znajomość języków obcych (angielskiego, francuskiego, niemieckiego). Mile widziane jest również ukończone specjalistyczne kursy (np. kasjer walutowy, pilot wycieczek, przewodnik turystyczny, operator rezerwacji walutowych na linie lotnicze).

Pamiętajmy, że za korzystanie z usług turystycznych bądź paraturystycznych u agenta płaci się tyle samo co u bezpośredniego organizatora. Przy czym zdecydowanie lepiej jest dokonywać zakupu u agenta, gdyż sprawdza on różne oferty na rynku, nie oferując wyłącznie jednej wycieczki u wybranego organizatora.

Artykuł Czym zajmuje się agent turystyczny pochodzi z serwisu Wycieczki zagraniczne.

Zdobywanie bądź uzupełnianie wiedzy oraz umiejętności przez przewodnika turystycznego odbywa się na płatnych lub bezpłatnych szkoleniach. Te ostatnie mogą być współfinansowane ze środków unijnych, w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. W ofercie takich szkoleń przewodnik ma możliwość nauki języka obcego (uwzględniającej specyfikę branży turystycznej) lub migowego, przejścia profesjonalnego kursu pierwszej pomocy, zapoznanie się z przepisami prawnymi w turystyce, naukę prawidłowej komunikacji międzykulturowej, obsługi ruchu turystycznego bądź turystów niepełnosprawnych, odbycie rezydentury.

Należy jednak pamiętać, iż udział w tego rodzaju szkoleniach mogą brać udział wyłącznie licencjonowani piloci wycieczek i przewodnicy turystyczni, spełniający wyznaczone kryteria (m.in. zainteresowanie nabyciem nowych umiejętności bądź uzupełnieniem, podwyższeniem własnych kwalifikacji).

Z branżą turystyczną wiąże się szereg funkcji, takich jak promocja danego miasta bądź regionu i wpływ na jego bezpośredni wizerunek. Przekłada się to na jakość usług turystycznych, głównie ze strony przewodników. Dlatego też tak ważne jest podnoszenie ich kwalifikacji zawodowych. Dzięki profesjonalnej kadrze w tej dziedzinie wiele polskich miast może stworzyć pozytywny wizerunek u turystów z całego świata, którzy będą mogli nie tylko poznać zarówno najnowszą, jak i tę nieco starszą historię danego miasta, ale także poczuć się jak klient międzykulturowej obsługi ruchu turystycznego z najwyższej półki.

Artykuł Podnoszenie kwalifikacji przewodników turystycznych pochodzi z serwisu Wycieczki zagraniczne.

Górski przewodnik turystyczny to osoba, posiadająca odpowiednie uprawnienia do przekazywania informacji o okolicy danego regionu górskiego, oprowadzania turystów bądź wycieczek po danych szlakach górskich, zapoznając ich jednocześnie z walorami krajoznawczymi, przyrodniczymi oraz dbając o ich bezpieczeństwo i zdrowie na trasie. Jego praca opiera się na umowie zawartej pomiędzy nim a wybranym biurem podróży organizującym wycieczki po określonych obszarach górskich.

Przewodników górskich dzielimy na:

• sudeckich,
• tatrzańskich,
• beskidzkich.

Do obowiązków oraz wymagań stawianych górskiemu przewodnikowi turystycznemu należą:

• posiadanie dobrej kondycji fizycznej i dobrego zdrowia,
• posiadanie takich cech jak: stanowczość, odpowiedzialność, zaangażowanie,
• rozbudzanie wśród turystów chęci poznawania innych zakątków regionu i kraju,
• pełnienie roli wychowawcy i nauczyciela wobec młodego turysty,
• propagowanie, namawianie do krajoznawstwa, turystyki, a także ochrony przyrody,
• troska o bezpieczeństwo oprowadzanych turystów,
• zapewnienie pomocy poszkodowanym turystom (jeśli zajdzie taka potrzeba),
• przekazywanie informacji o danej okolicy i wybranej trasie,
• zapoznawanie turystów z walorami regionu, a także ciekawszymi okazami przyrody na trasie,
• dostosowanie danej trasy do możliwości i ekwipunku turystów,
• poinstruowanie turystów o sposobach posługiwania się zabranym przez nich sprzętem oraz o tym jak należy zachowywać się w górach.

Dobrym przewodnikiem górskim może zostać ktoś, kto kocha góry, przyrodę, turystykę i nie męczy się wielogodzinnymi wyprawami. Musi on oprowadzać wycieczki, ciekawie opowiadać o danym szlaku, regionie, jego florze i faunie, a także zapewniać bezpieczeństwo uczestnikom wycieczki, za których jest on odpowiedzialny. Aby zostać górskim przewodnikiem turystycznym, należy zdobyć odpowiednie uprawnienia, regulowane przez polskie przepisy prawne (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – „O usługach turystycznych”).

Górskim przewodnikiem turystycznym może być osoba, która: ma skończone 18 lat, ukończoną szkołę średnią, odbyła szkolenie praktyczne i teoretyczne, zdała egzamin na przewodnika, nie była nigdy karana za przestępstwa umyślne bądź inne związane z wykonywaniem zawodu przewodnika turystycznego, posiada dobry stan zdrowia umożliwiający wspinaczkę górską. Legitymację oraz identyfikator górskiego przewodnika turystycznego wydaje marszałek województwa.

Przewodnicy górscy mogą podnosić swoje kwalifikacje i uzyskiwać wyższe uprawnienia w zależności od klasy przewodnika, którą obecnie posiadają.

Artykuł Uprawnienia górskiego przewodnika turystycznego pochodzi z serwisu Wycieczki zagraniczne.

W rządzie oraz wśród poszczególnych branż trwa debata nad wprowadzeniem ustawy deregulacyjnej, która zniosłaby konieczność posiadania licencji dla wielu profesji. Nie jest wykluczone, że jeszcze w tym roku najpierw Sejm, a później Prezent RP, zaaprobują nowe przepisy, a to oznacza możliwość podjęcia pracy pilota wycieczek czy przewodnika bez konieczności posiadania jakiejkolwiek licencji.

Głosy w tej kwestii są podzielone. Biura podróży, organizujące dalekie wyprawy, są pozytywnie nastawione do zmian, bo po wejściu w życie ustawy deregulacyjnej powstałaby większa konkurencja w branży turystycznej, co ich zdaniem byłoby bardzo korzystne i podniosłoby poziom pracy. Część natomiast uważa, że przynosi to rozwój „pracy na czarno” oraz spadek jakości usług świadczonych przez pilotów i przewodników.

Obecnie opiekunami wycieczek są osoby, które przeszły specjalny kurs, dający im prawo posługiwania się licencją pilota wycieczek. Zdaniem niektórych, kurs pozostawia wiele do życzenia – jest prosty i bardzo ogólnie sprawdza wiedzę z historii czy architektury państw azjatyckich czy afrykańskich. Ogranicza się głównie do przypomnienia informacji o krajach Unii Europejskiej, a mimo to po takim szkoleniu, pilot może oprowadzać turystów po np. Tokio. Ustawa deregulacyjna zniosłaby obowiązek przejścia specjalnego szkolenia teoretycznego i praktycznego, po ukończeniu którego uzyskiwało się licencji pilota wycieczek. Po wejściu ustawy deregulacyjnej pilotem wycieczek będzie mógł zostawać student japonistki, pasjonat i podróżnik, który wielokrotnie odwiedził Azję i bardzo dobrze zna tamtejszą kulturę, ale nigdy nie przeszedł odpowiedniego przeszkolenia.

Ustawa deregulacyjna może być zatem szansą dla osób bezrobotnych, które do tej pory bez przejścia kursu nie mogły ubiegać się o pracę. Na mocy nowych przepisów, każdy będzie mógł starać się o zatrudnienie w biurze podróży – liczyć się będzie wiedza i osobowość. Pojawiają się jednak głosy, że zamiast wyszkolonych pilotów, branżę turystyczną zaleją osoby bez odpowiedniego przygotowania, które nie będą w stanie zapanować nad grupą. Rozwiązaniem na to może być praktyczne szkolenie, podczas którego pilot poznałby zasady podróży grupowej samolotami, autokarami oraz zasadami, ubezpieczenia i zakwaterowanie turystów. Obawy wiążą się jednak z również z obniżeniem pensji dla pilotów wycieczek, bo każdy będzie mu ubiegać się o pracę w tym charakterze, co ułatwi zatrudnianie na umowy cywilno-prawne lub bez jakiekolwiek umowy.

Ustawa deregulacyjna ma zarówno szerokie grono przeciwników, jak i zwolenników. Wysoce prawdopodobne jest jednak jej rychłe wejście w życie. Wówczas dopiero w pełni okaże się, jak na tę rewolucję zareaguje polska branża turystyczna, która z każdym rokiem rozwija się i stanowi mocny punkt w gospodarce krajowej.

Artykuł Pilot wycieczki – deregulacja zawodu pochodzi z serwisu Wycieczki zagraniczne.